Victim against the world

Weet je waar ik een hekel aan heb? Aan het slachtoffer. Aan het vragen naar medeleven en benadrukken van de oneerlijkheid van de hele situatie. In mijn omgeving zie ik geregeld slachtoffers. Mensen, personen, individuen die ervan overtuigd zijn (of zichzelf dienen te overtuigen – ik ben er nog niet helemaal uit – ) dat het slijk van de wereld persoonlijk ontworpen is om hun wereld te vernietigen. Dan wordt er onnoemelijk veel energie gestoken in zelfbeklag en negatieviteit. Het zal hen maar weer overkomen, typisch, hadden ze kunnnen weten, en dergelijke onzin. Ik vraag me dan steeds af of dit een vorm is van aandacht vergaring of dat hun brein effectief er van overtuigd is dat hun perceptie van de realiteit de meest objectieve is. En daaraan lijk ik me dan ook steeds opnieuw te ergeren. Waarom? Waarom denk je dat? Waarom zou dat zo zijn? Waarom is het leven zo negatief?

Het frustrerendste aan de zaak is vermoedelijk mijn onvermogen tot begrip. Ik, met mijn eerder positief-naief ingesteld brein wimpel zulke opmerkingen weg als voorbeelden van aandachtsgeilheid of karakterzwakte. Desbetreffende personen blijken dan wel nooit opgezet met mijn bijdrage aan hun geelaboreerde dialoog. Misschien zie ik het ook gewoon te zwart-wit en is het ook niet mogelijk om een negatieve spiraal zo maar even te breken, en te beseffen dat je op iedere situatie grote inpakt hebt in het bepalen van de uitkomst. Dat je je eigen geluk en leven bouwt, maar ook je eigen ongeluk. Welja in grote mate dan toch…