De doos

We mogen ophouden met de leugen en het gewoon aanvaarden. De herfst is voorbij, winter is echt wel aanwezig in het land. Jaar na jaar een droevige gedachte. Nu dan maar wachten op de eerste sneeuw, die alles plots weer wat dragelijker maakt. Sinds mijn terugkeer van Japan is veel aandacht naar het werk gegaan. Deadlines, week na week, en eeuwige confrontaties dat ik ook echt wel in de helft zit. De duidelijke ongenoegens van de prof houden me voorlopig nog steeds in een mentale wurggreep. Meer ingebeeld dan reeel natuurlijk, but still… Demonen in het hoofd zijn steeds moeilijk weg te werken. Dit alles zorgt wel dat het leven ergens even glazig lijkt. Alsof wat gebeurt niet echt is, alsof de wereld gewoon de ontsnapping wordt van hetgene dat moeilijk te ontsnappen valt. Of hoedat ik duidelijk kan overdramatiseren over iets wat duidelijk bij het leven hoort.

Vorige week kwam de doos eindelijk aan. De doos reisde de halve wereld rond, per boot, en deed er aldus zowat 2 maanden over om in het Belgenlandje aan te komen. Het openen was een beetje als een grote zeepbel openprikken. Spatten van vervlogen realiteit schoten in het rond. Alles was nog aanwezig, net zoals we het er hadden ingestoken, daar in Tokyo. Kleding en kousen, muziek en eetstokjes, souvenirs & talismans. Een zee van ervaringen en emoties in een vierkante meter gegoten. De confrontatie was tegelijk mooi en bitter. Maar zo gaat dat altijd ook wel I guess. Waarom doen we wat we doen?, wat is het nut van alles? Ontsnappen heeft men mij verteld, ontsnappen van de realiteit. Ik begin die wijsheid steeds meer te snappen.