Drukte

Het leven gaat door, zoals iedereen ondertussen ook wel weer weet. En ook voor mij staat het allemaal niet bepaald stil. Het is ergens mooi te zien hoe anders mijn leven is dan dit exact moment een jaar geleden. Ik leef los van alles, de raakvlakken van mijn leven zijn zo verspreid over het geheel dat niemand nog het gevoel kan hebben mijn leven te kunnen volgen. Mooi toegegeven kan ik hetzelf niet eens meer volgen, laat staan een ander dan…

De vorderingen in men leven zijn echter niet zo meteen boeiend, ik leef voorlopig een gevarieerd, maar lichtelijk banaal leven. Ik ben ondertussen een werkmens, wat de tijd voor amusement drastisch inkort. Ik verslijt mijn dagen in Heverlee op een bureautje achter een pctje. Gelukkig kent Heverlee ook de afwisseling. Zo was er al een paddenstoelenwandeling, een tripje naar de brico tuin (voor laboaankleding) en het bezoek van ex-klasgenootjes (ondertussen toch al een vijftal die me bezocht hebben, doet ergens ook wel weer zwaar denken aan een ziekenhuisbezoek). Verder is het pc-werk voorlopig nog gevarieerd, al geeft me dat meer het gevoel dat ik veel werk om eigenlijk nergens te komen, komt wel verandering in zeker? Vandaag werkte ik zelfs mijn eerste poster af, nu nog wachter op feedback. Dat zou na mijn presentatie voor Natuurpunt Landen pas mijn tweede echte verwezelijking van het academiejaar zijn… sad, thesisstudentjes doen zelfs meer denk ik dan.

Mijn “vrije tijd” zoals ze dat noemen is de laatste weken een regelrechte ramp. Ik ben nu in een fase dat ik rust wil. Hoewel ik af en toe wel degelijk rust heb, ben ik het ergens beu om zo wat iedere dag op de trein te zitten. Gezien ik werk in de stad waar ik ook woon, kan dat niet de bedoeling zijn, geef toe. Soms mis ik de simpliciteit van vorig jaar, het leven in Leuven, de kleinschaligheid en rechtlijnigheid van men bestaan. Deze wisselde voor een complexe overdondering van indrukken, ervaringen, plaatsen en zelfs mensen. Iedere dag blijkt weer anders, alles en iedereen draait rond me heen, en nog vind ik de tijd niet om iedereen te zien die ik zien wil. Ik zag alweer heel België op twee weken tijd, ging deze maand alweer genoeg uit voor een half jaar, en gooide er massa’s geld door. En ik klaag, belachelijk toch? Vorige donderdag werd uitgeroepen tot ik-dag. De dag dat enkel ik telde, dat ik deed wat ik wil, wanneer ik het wou. Een verademing, een avondje lezen en puzzelen, gewoon thuis zitten en niemand moeten zien. Vandaag mag gerust nog een ik-dag zijn.

Om even minder te klagen over het feit dat ik vind dat ik het te druk heb, besloot ik bovendien om de komende weken nog een beetje van de wereld te verkennen. Zo decadent als u mij kent zal ik de komende vier weekends niet in België te bespeuren zijn. Het komende weekend zal ik in Riga zitten, een citytrip geboekt uit impulsiviteit. Een weekend voor 75 euro, geef toe? Het weekend erna zal ik in Londen zitten (en een dagje in Oxford), dankjewel Nieuwsblad. Vervolgens is het tijd om Pine nog eens op te zoeken, en dan ook maar eens een kijkje te nemen in Rotterdam en Utrecht. Het laatste weekend van die decadente reeks is een tripje met de ouders, richting Vaals, aan de rand van Aachen. Ergens kan het leven toch mooi zijn, hoe hard ik erover ook klagen kan.

La vie, ça change…

En deze jongen is een beetje in een vorm van shock. Logisch ook wel weer, mijn onvermogen mij eigen toestand in te schatten of voorspellen naar de toekomst toe, leef ik steeds in mijn cocon, waar de dingen pas doordringen als ze in mijn gezicht gegooid worden. (Er zijn dan ook onnoembaar veel voorbeelden van dit soort shock-ervaringen) Anyhow, ik zelver bevind me op dit moment opnieuw op zulk één dergelijk moment. De unief is alweer begonnen, en ook ik diende vandaag eens werk te maken van mijn gloednieuwe doctoraatscarriere. Gevolg is, het kotleven vindt opnieuw zijn intrede in zowel mijn als mijn kotgenoten hun leven. Nu is de samenstelling van dit kot ondertussen veranderd, logisch ook, nieuw jaar, nieuwe regels. Maar dat feit dringt nu pas goed door. 3 mensen zijn vervangen. 3 personen waar ik een jaar mee leefde zijn er plots niet meer waar ze waren. De kamers zijn leegegooid, gekuisd en opnieuw ingericht. Een zeer vreemde ervaring blijkt nu. Ik mis onze vanzelfsprekende rituelen. Het doucheritueel, de roddels, de filmavonden. Nu begint alles zowat opnieuw, met andere mensen, andere levens, andere visies en nieuwe drama’s. Het lijkt me een belangrijk jaar te gaan worden. Bij deze wil ik mijn nostalgie en verdriet uiten naar het vertrek van 2 van de zaligste mensen om mee samen te wonen.

Een grote troost is natuurlijk het feit dat eentje zich op amper een kwartier fietsen van mij vandaan bevindt en de andere dit weekend onze woonst weer even onveilig zal komen maken. hoeray  ^^

España & chaos

Een maand geleden sinds de vorige. Lijkt me een eeuwigheid, kan me ook amper nog herinneren wat deze alweer veel te drukke maand mij heeft beziggehouden. Ik zit weer in een kantelmoment in men leven denk ik. Denk ik zeg ik wel, het is meer een gevoel in de gut, en ongemakkelijk stuk vlinder dat ligt te spartelen in men maag. Ik heb het gevoel alsof voor een dreigend onweer te staan. U kent het wel, oerinstinct, vrouwelijke intuitie, hoe die shit ook genoemd wordt deze dagen. Nu maar hopen dat ik er naast zit?

Anders gezien was de afgelopen week geweldig. Ik ging met hem naar Spanje. 8 dagen. Het geheel was vermoeiend maar breathtaking. Ik weet niet meer of ik mijn voornemens al gedeeld had, maar ik had begin dit jaar besloten dat ik Barcelona zou zien. Dit was dan ook het gevolg. onze trip bracht ons naar Barcelona, en zelfs verder tot Valencia. Beiden extreem vermoeiend, maar bijzonder mooi. Voor een of andere reden slaag ik er dit keer niet in om niet over te komen als een of andere achterlijke del die haar reisverslag oppervlak wil neerpennen. Hierin frustreer ik mezelf…

Either way, naast het Modernismo, Spaans, Catalaans en dat soort anderen toeristenbezigheden leerde ik veel bij. Ik leerde hem, op een andere manier. Dit is hoe het leven werkt. Slaaptekort en gebrek aan privacy dwingt mensen tot hun ontmaskering. Werkt uiteraard in twee richtingen. Hij zag ook mij op men worst. En nu, na 8 dagen zijn we even los, even onze eigen hoek in. En dat beangstigd me nu weer even. 8 dagen lang zit je vast, hij aan jou, jij aan hem. Maar nu is er opnieuw de vrijheid, de keuze. De tijd voor adem is nodig, logisch. Maar ik raak in lichte paniek in mijn vrijheid. Ik ben niet meer te voorspellen in mij doen en laten. Mijn gevoel doet het tegengestelde van wat mijn hoofd eerder anticipeerde. Een zeer warrige uitleg voor 3 simpele woorden. Ik mis hem. Nu alweer. Ergens maar hopen dat dit wederzijds mag zijn.

Culture and Art

Cultureel weer een deel hoogdagen beleefd. (but so what else is new?). Afgelopen zaterdag bezocht ik Mons (Bergen). Gezien mijn achterlijke Vlaamse ingesteldheid had ik totnogtoe nog maar één Waalse stad bezocht. Zeer zielig uiteraard. Ik ga vanaf nu dan ook men best doen om op korte termijn Namur, Charleroi, Wavre en eventueel Dinant en Arlon te verkennen. (Hieruit kan u ook meteen afleiden dat Liège de enige waalse stad was die ik wel al zag. Mag ookwel, gezien ik er zo belachelijk dicht bij woon. Nu losstaand hiervan was Mons verrassend mooi. Gezellig, authentiek, rustig. Ik snap dan ook niet goed waarom het toerisme hier niet echt aanslaat. De afkeur van Vlamingen voor onze Waalse broedersteden is toch wel zwaar achterlijk. We deden het woord toerist bovendien eer aan, door met een plannetje alle bekende bezienswaardigheden te verkennen. Het gotische stadhuis met metalen aapje, de kathedraal met de gouden koets, het barokke belfort. Hehe, soms ben ik zo cliché. Hoogtepunt was echter de Keith Haring tentoonstelling (Keith Haring All-over) in het BAM (Beaux-arts Mons). Damn man, tentoonstelling met wereldklasse. Stiekem ben ik ook steeds wel een beetje fan geweest van deze man. Het is en blijft dan ook een homo-icoon. Dankjewel schat.

De daaropvolgende dag verbleef ik opnieuw in Brussel, als de voorspelbare parasiet die ik geworden ben. De dag bracht ik met een ex-schoolmaatje door in het Natuurhistorisch museum. Stiekem werd het immers eens tijd dat ik de vernieuwingen daar eens ging bewonderen. De vernieuwde dinozalen en de evolutiezaal. Zeer blits en modern. En ongeloofelijk informatief/interactief voor kinderen. Zalig gewoon. Ik heb gewoonweg een dino kunnen tekenen op een computerschermpje daar. Hoe cool? De evolutiezaal was bovendien vooral informatief gericht en visueel niet zo spectaculair, wat het voor biologen (ja want nu ben ik een bioloog :’)) niet al te boeiend maakte. Voor het grote publiek vermoedelijk zeer verhelderend. Take that, damn creationists. De avond werd een stadswandeling met het liefje (jaja alweer). Verkenning van moderne kunst. Ik aanschouwde the sequence in de Leuveseweg. Ecologisch verantwoord blijkt bovendien. Ecoverf en hout dat bij kap gecompenseerd wordt door nieuwe aanplant. Mooi vind ik dat. Ik ben een bitch voor organische kunst, aldus was ik ook zwaar onder de indruk van dit werk. Surfde net het net af op zoek naar het doel. Aanschouw hier, de woorden van de kunstenaar (Arne Quinze) himself: …Daar tast de sculptuur de grenzen van België af. De zichtbare connectie tussen de twee buren, het Vlaams Parlement en het Huis van de Vlaamse Volksvertegenwoordigers, weerspiegelt de connectie tussen alle mogelijke buren in Brussel. Een ontmoeting tussen alle aanwezige culturen… Zeer mooi gezegd, nietwaar? Een ander kunstwerk voor die avond was the three legged boeddha van Zhang Huan. Imposant groots. En hier bracht wat surfen me tot volgende symboliek: “De verhakkelde boeddha, die met een derde been zijn eigen hoofd verplettert, staat voor het respectloos neerhalen van cultuurmonumenten en -tradities in ‘sommige’ beschavingen.” (uit Brusselnieuws.be). Naast deze hoogtepunten bracht de wandeling ons nog langs de congress kolom, met het uitgestorven stuk spookstad (men spookpark inclus) en zagen we de het beeld ter erre van onze brabançonne op het vrijheidsplein. Ah, Brussel…

Nieuw leven

Gasthuisberg. Meer een fenomeen dan een ziekenhuis in mijn ogen. Een wirwar van gangen en kleurpijltjes. Ik ben al even geen fan meer van dit complex. Hoewel ik hier ooit nog les gevolgd heb, is het gebied sinds het overlijden van men tante een beetje doordrengt van bittere kou in mijn ogen. Het terugkeren naar dit fort viel dan ook een beetje zwaarder dan verwacht deze week. Ik was er sinds de tragiek van twee jaar geleden niet meer geweest, en had daar ook niet de minste problemen van ondervonden. De wereld draait nu eenmaal verder en dingen die moeten gebeuren zullen gebeuren.

Het is dan ook in deze loop van omstandigheden dat ik me er deze week plots weer bevond. Dit maal voor de andere kant van de cirkel. Voor nieuw leven. Sinds het feest van mijn bomma (zoals we dat zo mooi zeggen) kwam ik er achter dat mijn eigenste nichtje in verwachting was. Ondertussen zijn we alweer een paar maanden verder en besloot het sloeberken de wereld te verkennen. Het kindje werd Mona gedoopt. In mijn ogen een prachtige naam. Bovendien ook een prachtig kindje. Ergens was ik weer vergeten hoe pakkend het gebaar van nieuw leven kan zijn en hoe klein en hulpeloos zo een wezentje wel niet is. Het geheel was aangrijpend en bracht me weer tot nadenken. Ergens was de gehele gebeurtenis weer wat hersenschuddend, en zal me op termijn weer wat wereldwijsheid bijbrengen.

Maar voorlopig hou ik het nog met genieten van de veel te zoete doopsuiker. Welkom Mona, welkom.

Pukkelpop 2009

En het is weer voorbij. Nu wordt het alweer een jaar wachten. Zucht… Ondertussen was dit de vijfde keer op rij dat ik mezelf op pukkelpop bevond. Stiekem zorgt dit voor twee gevoelens. Enerzijds voel ik me ontzettend oud. Vijf fucking jaar, nog even en ik heb het over “in mijnen tijd” (en huiver). Anderzijds zorgt dit ieder jaar meer voor een zwaar nostalgiegevoel. Pukkelpop is als een tweede (of is dit nu al vijfde…) thuis. De Chateau, de Club, de Main, De Dance Hall,… Stuk voor stuk mijn vriendjes en een beetje mijn huisje voor 3 dagen in het jaar. Dit alles helpt de euforische sfeer waarin ik me op een dergelijk festival bevind te verklaren. Dit jaar startte echter wel op een slechte noot. De woensdag is al sinds jaar en dag de tent-opzet-dag. Daar op zich niks op tegen. Dit jaar echter besloot mevrouw te zon lekker heet te worden, hallo 30 graden plus. Dit tesamen met de übergoede organisatie van dit jaar zorgde ervoor dat ik zo een kleine drie uur en drie kwartier heb mogen aanschuiven aan de kassa’s. In de vlakke zon, in platgedrukte mensenmassa, zonder water wel te verstaan. Ik vermoed dat u wel begrijpt waarom ik meteen hierna naar de joint greep.

Hoe slecht de start ook mocht zijn, het heeft bar weinig effect gehad op de euforie van de daaropvolgende dagen. Ondanks de extreme hitte van de eerste dag (die gevolgd werd door de wolkbreuk), de stoflongen of de extreem “rustige” camping was het dit jaar een zwaar topjaar. Ik zou ik niet zijn moest ik u verder bezig houden met een eindeloze opsomming van de waargenomen muziek. Om u wat te sparen zal ik me beperken tot de echter uitblinkers (en mislukkingen), al het onnoemenswaardige zal ook niet besproken worden. Toch wel zeer genereus van mezelf. Geef toe.

We beginnen met de gevestigde waardes. Dit zijn diegene die het meeschreeuwen veroorzaken, het flippen, het krijsen, maar bijgevolg ook meestal amper verrassend zijn. Eerste binnen deze groep was de langverwachte Ghinzu. Hedendaags een grote hype in ons landje, wat maakte dat ik toch maar eens diende te checken waar al die fuss rond was. En toegegeven, deze kindjes kunnen er wat van. Hoewel niet meteen zo toegankelijk voor mijn smaak werd ik aangenaam verrast. Shantel & the Bucavina Orchestra is een ander verhaal. U weet (of weet niet), ik ben al een paar maanden fan van deze band, van sinds hun baby zich op mijn pc bevindt, is het ding al grijsgedraaid en heb ik er al zere enkels op geschud. Live was volledig af. De songs zo helder en juist als men verwacht, en het hoge dansbaarheidgehalte was niet enkel mij opgevallen. Deze kindjes verdienden een biss, maar kregen die niet van de organisatie, het protest van het publiek hierop was oprecht. Dat zien we graag. Disko Disko Partizani!! Maxïmo Park was wauw, één lang orgasme. Indien u een goed geheugen heeft weet u dat ik hier een tijd geleden nog verkondigde hoe blij ik was dat deze jongens kwamen spelen. Ze begonnen bovendien met Grafiti. Hallo?!, moet ik meer zeggen? Hun beste nummer ever? De setlist was af, met de perfect mix van oud en nieuw werk en ik kon hem gewoonweg volledig meeschreeuwen. Heiss mannen, ganz geil. La Roux, ons one-hit wonder bewees haar kunnen, haar cd klonk live beter dan op schijf, straf. Zeer lesbian flair deze griet. Deftones, mijn jeugdnostalgie naar ruige muziek. Speelden enkel van hun oude album, maakt dat ik opniew alles kende. Sloten na het onweer af met Change (in the house of flies), klasse noem ik dat, ondanks het hoge pubergehalte. Devotchka. Tweede keer dat ik ze aanschouwde, bedroevend weinig van het eerste album, werd wel goed gemaakt door de visuals, koordanseressen in doeken boven het publiek. Wie doet hen na. You already know how this will end… Beirut, voor de wereld een one-hit wonder, ik ben al even in het bezit van hun cd. Live zeer sterk en vertederend. Marquee was perfecte locatie. Das Pop was onze eerste vaste waarde van dag 2. Met enige dansset, anders wel zwakker dan vorig jaar. Zanger nog steeds even vol van zichzelf, en de zilveren ballonen die Das Pop speldden hadden zwaar last van dislectie. A pity, blame the wind. Fight Like Apes, een ontdekking van mijn broer geweest een goede tijd geleden. Een goede bleek ook. een geslaagde mix van punk, modern poprock en een gezonde dosis gestoordheid. Zeer underground en grumpy deze ieren. Toppunt was mega-mini. Dit maal opgedragen aan Céline Dion-fans. Ah, the irony of that dominant bitch. Air Traffic. Akkoord, ik ben geen überfan en ken dan ook amper songs buiten de hits. Het optreden was voor mij dan ook eerder een hitmachine, maar wel een hele goede. Volgens de broer echter wel een topper. The Ting Tings, tweede jaar op rij. Nog steeds even opzwepend en dansbaar. Zalige synth solo, en schattige Vlaamse bindtekst. We love Ya <3 Snow Patrol. Kwijl! Na de vorige poging tot (met verlies van instrumenten), dit maal helemaal en volledig. Mega setlist, uitgelaten volk, zalige zanger. What can I say, dit was zwaar één van de hoogtepunten. Placebo. Placebo, ah, mijn grote liefde. Derde keer dit maal. Niet slecht, goed zelfs, maar niet breath taking. De nieuwe songs doen het live, de oude blijven eeuwige nosalgie. Brian deed het goed, overtroefde snow patrol wel niet, sad. Speelden trouwens geen Nancy Boy en ook geen Kings of Medicine. Stiekem toch wel niet de twee nummers die ik absoluut wou horen? In Antwerpen beter jongens. De nieuwe drummer is trouwens reteheet. 3 keer raden waarom die in ‘cebo zit… Blood Red Shoes, eveneens tweede jaar. Maar fucking hell, nog steeds even fucking awesome. Kregen biss deze schatjes, één van de weinigen. Nieuwe nummers klinker zeer veel belovend. Op naar dag 3. Absynthe Minded. Dit was al jaren geleden. Nieuwe nummers zijn nog even mooi, maar het zijn toch de klassiekertjes die het voor mij doen. Een momentje nostalgie. Main wel wat hoog gegrepen denk ik dan. Hanne  Hukkelberg. Wauw! Breekbaar mooi, idylisch bitter. Deze was stiekem toch een beetje een hoogtepunt. Dit meisje heeft het op een paar maanden tijd tot mijn vaste playslists gekicked. Brake my body, hold my bones! (Pixies anyone?). Peaches. Mevrouw crap mouth. visueel zeer sterk, costuumwissel, van appelwijf tot bikinidel, tesamen met zeer naakte kerel (rauwtch), zalige bindteksten “this mike smells like it’s been in someone’s ass, it has pubic hair all over it”. Kwa muziek wel ietjes minder, ik had wat harder verwacht denk ik dan. Niet slecht, maar ook  niet wild gaan. dEUS, gevestigd en al twee maal gezien, dit maal zag ik twintig minuutjes, niet veel, wel goed, maar oordelen kan ik niet. ik was wel op tijd voor “thank you for the roses”, altijd leuk. Grote afsluiter, Arctic Monkeys, plat, a usual. niet slecht daarnietvan, maar geen headliner, ware ze de vorige keren dat ik ze zag ook niet. Trouwens van headliners was ik weer niet sterk overtuigd. Faith no more was ik niet eens in de buurt, Kraftwerk kon een half optreden boeien, heel mooi, groots en spacy, maar wat traag voor het late uur, deze jongen hier was al te moe.

Volgende resem groepen zijn de ontdekkingen van dit jaar. Dit zijn dan ook meestal de tofste optredens. Met een beetje geluk blazen ze je helemaal weg en dan denk je, fuck ik MOET die cd hebben. Dit soort groepen zijn steeds oververtegenwoordigd op pukkelpop, in sterk contrast met Dour, ook de reden waarom pukkelpop eeuwige number one blijft. Eerste damn was Amanda Blank. Hoewel ze te laat opkwam en te vroeg afging (en dus amper nummers speelde) was dit oververhit wijf zalig. Voze electro met een dirty mouth. Voor de marginale avonden. You go girl. Niet veel later was er Grizzly Bear, opnieuw iets waar ik niet veel van verwachtte, maar toch een wow bleek te zijn. Volgende dazzel was Metric. Episch en afstandelijke electro, en blijkbaar in de VS een gevestigde waarde, was ook meteen duidelijk aan de live experience. Nonchalantie van achter de grote zonnebril en blonde haar. Help I’m alive was blijkbaar hun Europees hitje, nostalgie naar onbekendheid aldus. Ebony Bones!, wauw man, fucking wauw. Dit was een fenomeen. Dit is DE ontdekking 2009. Het meisje ziet eruit als een übersexy alternative clown, en zoveel deed ze haar bandleden ook aan. Backing Vocals met kimono en parasol, drummer met flashy helm. Dansmoves waar zelfs Santigold jaloers op mag zijn en muziek die je wegrockt en toch dansend achterlaat. Als ik u vertel dat ze de hele zaal hebben doen heen en weer springen krijgt u wel een idee van wat ik bedoel zeker? Patrick Wolf, eerder een fenomeen dan een onklopbaar musikant. De kerel was zo gay dat het eng begon te worden. In glittering blingbling, van het jaren tachtig discosoort, afgemaakt met geblondeerd lang haar. Yes baby, almost a woman, Anthony zal trots geweest zijn. Fever ray, alweer visuele uitschieter, meisje van the Knife (met de megageile stem), lugubere sfeermuziek. Visueel ingepakt in een zwarte doos, met bomma-lampedeirkes on stage. Very spooky. In het rijtje visuele spectakels heeft Puppetmastaz ook een plaatsje. Hoewel we niet in staat waren meer dan een liedje te zien was dit ook best wel hot. Een hele live performance overgenomen door poppenkast. This party is been taken over by animals. Uh Uh yeah, Make some noise?. De laaste dag ten slotte stond in het teken van la music électronic, in al zijn vormen. Telepathe, Le corps mince de françoise, Noisia, The Bug, Nid en Sancy. Electro, dnb, dubstep in al zijn vormen. Nid en Sancy klopten er zelfs een Yeah Yeah Yeahs remix uit. Let’s do it to eachother, like a sister and a brother. (Ow yeah baby) en Noisia bracht remixen van Voodoo People (Prodigy) en Masochist (Pendulum), fucking hell allé? de grote verrassing was echter Martin Solveig. Fuck you man, dit was explosion. Dansen, springen, schreeuwen, flippen. In mijn naïeve muziekachterstand dacht ik dat ik hier 2 liedjes van kende. Let’s try again, ik kende 2 liedjes die hij speelde niet. Hitmachine op zen best. Les French DJ’s sont le max. Putain, supercool mac!

Tegenvallers waren er dit jaar eveneens bij. De tweede plaats gaat voor Razorlight. Gedrogeerd tot en met, met ogen roder dan een kreeft in kokend water. Interactie met the croud, wa’s da? sfeer creëren, wa’s da? Right, flets en routinematig. Numero uno afknapper was voor onze Dizzee Rascal. Ik dacht ooit dat deze jongen wel inhoud had. How wrong can I be. Meer dan ‘Make some noise” en “Bonkers” kwam er niet uit. Jusit ja, overvolle marquee, enkel en alleen voor Bonkers. Soms word ik ziek van de muziekhypes en ééndagsvliegen.

En hop alweer afgelopen die pukkelpop. Volgend jaar hopelijk er weer bij.

Muziek tot de oren springen

Het was alweer even geleden dat ik mijn oeroude zomertradities verder zette. Maar dezer dagen was het weer zover. Deze jongen liep weer even rond op wat festivalletjes. Vrijdag was het tijd voor Feest in het Park, in het verre Oudernaarde. Met het vriendje werden het hoerige electrobeats, geweldig festival. We begonnen met het Brusselse (jup, daarvoor moesten we zo ver reizen, de logica) soldout, gevolgd door een stukje Danko Jones, stiekem enkel en alleen voor de nostalgie naar men puberale ruige muziekverleden. Hierna was er de topper, de Fagget Fairies. Hier stond ik ze een paar maand geleden nog aan te prijzen voor al wie het horen wou, en kijk, nu zag ik lesbo’tjes met m’n eigen ogen in volle glorie. Het optreden zweepte op en was marginaal in ieder opzicht van het woord. Grote grote nadelen waren hun verlies in geloofwaardigheid. Zo besloten ze ‘feed the horse’ 2 maal te spelen (o god, amatures), en was the grand finally de lesbian kiss, waar ze te veel van genoten. No offence maar, shocking is dit niet, provoverend even min. Wat dacht je van Morningwood, leadsinger deed daar een publiekslid binnen, of mevrouw van the Gossip, zij staat daar zowat naakt on stage. Nog veel te leren fairies. Vervolgens was er mijn tweede hoogtepunt, Dan le Sac vs. Scroobius Pip. En zoals ze dat zelf zo goed wisten te vertellen: Fuck the Wombats. God, I love his British accent. Deze was wel volop als verwacht, energetisch, hard en rechtuit. Alles wat ik wilde horen werd gespeeld en het geheel bleek meeslepend genoeg om mij opnieuw dansend achter te laten. Hierna was het feestjes tijd. Goose z’n djset was flets, Lektroluv was dat ook, maar dat beweer ik dan ook al jaren van die overhypte groene smurf. Zdar daarentegen wist wat goede electro was. Dat was dan ook de zalige afsluiter voor mijn dansende beentjes ^^

De dag erna was het de beurt aan Brussel Summer Festival. Gezien ik een aantal dagen op het dak van men maatje ben gaan leven was ik continu in het ubercoole Brussel. Dat hier dan een festival liep diende benut te worden. Zaterdag zagen we Sliimy. Zo homo als we zijn dienden we die immers te zien. Het gay gehalte overtoefde iedere verwachting en de smakeloosheid van de vent werd gelukkig goed gemaakt door de plastic sugarpop van de fransman. (Inclusief zijn überhypte Britney cover). Hierna was het Marktrock goedmaker A Brand. Gezien ons kneuzige stadsfestival zich ook dit weekend afspeelde kon ik daar jammer genoeg niet aanwezig zijn. Het zowat enig noemenswaardige zag ik echter nu in Bxl. Nog altijd even energetisch, bovendien nog steeds dezelfde opzweeptechniekjes. Getting a bit lame boys. ’s nachts was het de beurt aan Tom Barman, u kent hem wel, de zichzelf cool-verklaarde ik-kan-alles Antwerpenaar. Either way was zijn dj-set eclectisch, spacy, koud; the bomb met andere woorden. Dansen in laserlicht aan de deur van het koninklijk paleis, hoe vaak komt dat voor? Right, niet veel.

De daaropvolgende dag was er eentje zonder muziek. In de plaats daarvan werd het stadslopen. Mijn ogen verkende mijn roots. Helemaal opgeslokt door Vorst (en Ukkel) vergaapte ik me aan de Art Nouveau, -Deco en het relief. Zoals enkel mijn grootmoeder zou kunnen bedenken eindigden we de wandeling met Zizi. De nog steeds übertrendy icecream bar. De avond was the bomb met Goupil le Fol. Ik weet nu al dat dit het coolste café van BXl moet zijn. Hoe lekker self-declared shic-Bohemian ben ik toch soms niet? De grens tussen hobo en snob zijn soms zeer vaag in het homo zijn.

De maandag werd het opnieuw tijd voor wat muziek. Opnieuw stonden we aan het paleis. Dit maal voor Cocoon. Uhu, again. Het optreden van Dour was alweer te lang geleden en ik ben te verslaafd aan de kindjes. De setlist was anders en langer dit maal (yihaa), met opnieuw Hey Ya (wow), maar nog steeds geen I hate Birds (boe). Either way was het optreden opnieuw wauw, en was ik weer helemaal happy. De daaropvolgende muziek bleek echter crap te wezen zodat we het stelden met het -voor-toeristen-geweldige licht en muziek spectakel op de oude markt. Yiha, the final countdown.

En met deze resem aan optredens trek ik morgen naar Pukkelpop. Mijn oren gaan stuk gaan, but I love it.

Steden van Europa II

Ohja hoor, I did it again. Tzijn weer een aantal afschuwelijk vermoeiende dagen geweest, die mij door de straten van ontelbare steden brachten. Traditiegetrouw bracht ik vorige zondag weer een dag als toerist in Bruxelles door. We speurden de hele centrumstad af naar Art Nouveau. En zo besloot de brave ik om fan te worden van meneer Horta. Het blijft wel grappig te zien dat ik niet de enige ben die zo gestoord lang kan blijven rondlopen in het stad, totdat zijn voeten het bijna begeven. Klasse vind ik dat Jongen, klasse.

Woensdag was het tijd voor Maastricht, tesamen met onze rain. Hoewel de wereld Maastricht ziet als shopstad, besloten wij dat shoppen toch ook wel af te wisselen met de nodige cultuur en geschiedenis (lees massatoerisme…) De stad was verrassend authentiek (en hollands), wat te samen met de ongeloofelijke hitte de dag een zware vakantiesfeer bezorgde. Hoogtepunt voor mij was de avond (en uiteraard La Place). Het niets moeten doen terwijl de voetjes in de Maas rusten na een dag medegeloos sterven. Praten over onze hele wereld en onzin, over ons alles en ons niets.

Donderdag trok ik met de helft van mijn gezin (de moeder en het jongste (puberend…) broer richting de kust. Gezien de hitte was de zee the bomb. Niets zo verfrissend als zeewater? Zowel Oostende als Westende passeerde de revue. de dag was heaven ondanks het te grote aandeel shoppen en te kleine aandeel strand liggen. What can I say, ik was veruit vermoeid en speelde de ganse dag nog eens pakezel. Tegenwoordig blijkt het steeds vreemder te zijn om er op uit te trekken met de ouders. Ergens werd een ongeschreven regel bepaald dat dat soort dingen -not done- zijn op mijn leeftijd. Of dat denk ik ergens dan toch. Algemeen wil dit eigenlijk meer zeggen dat de rollen aan het keren zijn. Tegenwoordig wordt het steeds moeilijker om te zeggen of mijn ouders mij meenemen of ik eerder mijn ouders meeneem. Either way blijft dit een vorm van nostalgie die de groeiende onafhankelijkheid van mezelf tot schreeuwend besef opduwt. Ergens toch nog af en toe een iets wat ontroerende gedachte. (Deze jongen leeft van tweestrijd, waarom anders wat emotioneel worden van de afstand die hij helemaal alleen veroorzaakt?). Wat de hele situatie vooral vreemd maakt is dat mijn (ander) broer, meneer de  gonna-be-leerkracht het net andersom flikt. Hij leeft nog steeds thuis, slijt er zowat 3/4 van zijn tijd. Desondanks is hij al in geen jaren meegeweest op familie uitstappen of vakanties. Daar raak ik dan moelijk bij, hoewel hij hier continu is, vervreemdt hij meer van de rest dan ik. Hij mist tegenwoordig vele momenten van bonding en lijkt zich daar verrassend genoeg niet van bewust te zijn. Vreemde kindjes, die kroost van mijn vader.

Either way, vrijdag was het de beurt aan Lille, opnieuw met le garçon. Hoewel ik deze stad al ooit aanschouwd had, moet ik zeggen dat ik aangenaam verrast was. Nu herinnerde ik me dan ook niet veel meer van het eerste bezoek. (Goed bezig, welja). De Eurostar bracht ons om half 8 in Lille Europe. Right, een goed aantal uren voor de stad zelf wakker werd, dear god… afzien. De dag werd opnieuw een mix van sightseeing, massatoerisme en shoppen. De überdecadentie van Lille met zijn overdreven neoclassisisme en barok spraken uiteraard mijn veel te gaye karakter aan. Stiekem dus opnieuw een stad die de moeite waard bleek te zijn. Hoogtepunt hier was de afschuwelijke Notre Dame de La Treille kathedraal. Niets zo leuk als lachen met fashion victoms, smakeloosheid en ingeduwde grootheidswaanzin (of het nu over mensen of gebouwen gaat). Deze (veel te) grote kathedraal werd nooit in zijn gotisch bouwplan vervolledigd. Aldus werd er maar een moderne gevel tegen gotische hoogklasse gekwakt, en was het idee van een toren volledig taboo. Zalig toch? Verder bracht Lille in al zijn fransheid (Sacrebleu!) nostalgie naar Paris, naar mijn winter en zijn bevrijding (uiteraard brengt nostalgie enkel de goede momenten van toen naar boven en niet de verstikking waarin ik leefde de weken voor en na Paris, dat zou te simpel zijn geweest…). Printemps, Fayette, Flunch,… Ze waren er allen aanwezig. Ah, la France…

Deze zondag ten slotte was er de laatste uitputtingsslag. Samen met pine verkende ik een stukje van m’n eigen land. Het plan was Brugge. Stiekem moet ik toegeven dat ik hier nog nooit toerist had uitgehangen. Dat werd dus hoog tijd. Ik zou ik echter niet zijn, moest de dag niet verder volgepropt worden. Bijgevolg bevonden we ons niet veel later in Damme. Voor mij opnieuw een vorm van nostalgie (jaja, ik ben een nostalgiebitch). Dit maal naar de onschuldige en zeer simpele jeugd, naar de zeeklasse van mijn voorlaatste studiejaar. Ik was toen net 11 jaar denk ik. (howly fuck, das op dit moment in de helft van mijn totale leven). Damme was nog steeds even klein, schattig en middeleeuws als toen, al die jaren geleden. De veel te hoge, enge toren bracht ons bovendien een zicht over het stad(je), met in de verte zowel Brugge als Zeebrugge. Of hoe klein dit landje toch echt wel weer blijft. Prachtig gewoon. Brugge zelf was eveneens zalig, maar ik vermoed dat zowat heel België dat ook wel weer weet. Brugge was in mijn ogen in mix tussen het Nederlandse overaanbob aan water en Belgische uitbundige architectuur. Groot minpunt blijkt altijd het massatoerisme. Amerika zou niet zo extreem op reis moeten denk ik soms, maar dat luidop zeggen zou een vorm van racisme kunnen zijn, en daar, mijn besten, doe ik niet aan mee!

En nu jongens en meisjes is deze jongen op. Met drie blaren, opgeschuurde tenen, doorgezakte voetbogen en een verkrampte nek blijf ik een dag thuis, om een hele dag tam en lui te wezen. Dit is en blijft het leven. Overdreven of niet, I like.

W&G

I won’t forget if you won’t.

Deal?

As gay as it gets

Gezien het drukke leven vermoeiend kan zijn, besloot ik even twee dagen rust te nemen. Even wat thuis zitten, niets doen. Niets doen geeft echter onmogelijk veel tijd om na te denken. En nadenken brengt altijd inzichten en dergelijke. Vandaag overvalt gemis me. Zo melig en kleverig als dat enkel bij homo’s kan mis ik hem. Geen leukere manier om dat op te lossen dat extreem gay wezen. De radio bracht op het moment van mijn gemis het gepaste nummer. Het hoge suggah-coating gehalte hiervan MOET ik gewoonweg met u delen. Ja, ik weet het, ik ben soms onverantwoord fout.  

Read my lips, I’m in to you.