Musik

Winter. Argh, winter. Het seizoen waarop we meer binnen zijn dan buiten, meer licht van ons PC scherm krijgen dan van de zon. De tijd om te surfen, na te denken, experimenteren en met muziek bezig te wezen. Bij deze dan nog maar eens hoog tijd om de muzieklijstjes af te lopen en de laatste hypes uit mijn wereldje te delen. Aanschouw mijn laatste aankopen:

Eddie Vedder – Into the wild (Soundtrack LP)

My Brightest Diamond – Bring me the workhorse (LP)

Buraka Som Sistema – Komba (LP)

The XX – XX (LP)

tUnE-YArDs – WHOKILL (LP)

Ella Fitzgerald – The World of (LP)

Amatorski – TBC (CD)

Björk – Vespertine (CD)

Björk – Christalline (CD)

Dirty Projectors – Mount Wittenberg Orca (CD)

David Lynch – Crazy Clown Time (CD)

CSS – La Liberation (CD)

Zoals u ziet alweer een mooie collectie uitbreiding, zoals uit mooie traditie gepaard gaande met de nodige club concerts. Deze winter aanschouwden we reeds My Brightest Diamond, CSS, Lamb & School is Cool. En voorlopig staan ook Amatorski en tUnE-YArDs nog op het programma. Toch wel een klein feestje, al zeg ik het zelf.

Zoals u wel opgemerkt zal hebben bevind ik me tegenwoordig weer even in een activ electroclash fase. Vermoedelijk om de banaalheid van het dagelijkste leven te counteren. Aanschouw hier een aantal van mijn momentele verslavingen, stuk voor stuk grote aanraders.

Victim against the world

Weet je waar ik een hekel aan heb? Aan het slachtoffer. Aan het vragen naar medeleven en benadrukken van de oneerlijkheid van de hele situatie. In mijn omgeving zie ik geregeld slachtoffers. Mensen, personen, individuen die ervan overtuigd zijn (of zichzelf dienen te overtuigen – ik ben er nog niet helemaal uit – ) dat het slijk van de wereld persoonlijk ontworpen is om hun wereld te vernietigen. Dan wordt er onnoemelijk veel energie gestoken in zelfbeklag en negatieviteit. Het zal hen maar weer overkomen, typisch, hadden ze kunnnen weten, en dergelijke onzin. Ik vraag me dan steeds af of dit een vorm is van aandacht vergaring of dat hun brein effectief er van overtuigd is dat hun perceptie van de realiteit de meest objectieve is. En daaraan lijk ik me dan ook steeds opnieuw te ergeren. Waarom? Waarom denk je dat? Waarom zou dat zo zijn? Waarom is het leven zo negatief?

Het frustrerendste aan de zaak is vermoedelijk mijn onvermogen tot begrip. Ik, met mijn eerder positief-naief ingesteld brein wimpel zulke opmerkingen weg als voorbeelden van aandachtsgeilheid of karakterzwakte. Desbetreffende personen blijken dan wel nooit opgezet met mijn bijdrage aan hun geelaboreerde dialoog. Misschien zie ik het ook gewoon te zwart-wit en is het ook niet mogelijk om een negatieve spiraal zo maar even te breken, en te beseffen dat je op iedere situatie grote inpakt hebt in het bepalen van de uitkomst. Dat je je eigen geluk en leven bouwt, maar ook je eigen ongeluk. Welja in grote mate dan toch…

Tokyo

Nostalgia, or something like it. Absolutely in love with this vid.

 

De doos

We mogen ophouden met de leugen en het gewoon aanvaarden. De herfst is voorbij, winter is echt wel aanwezig in het land. Jaar na jaar een droevige gedachte. Nu dan maar wachten op de eerste sneeuw, die alles plots weer wat dragelijker maakt. Sinds mijn terugkeer van Japan is veel aandacht naar het werk gegaan. Deadlines, week na week, en eeuwige confrontaties dat ik ook echt wel in de helft zit. De duidelijke ongenoegens van de prof houden me voorlopig nog steeds in een mentale wurggreep. Meer ingebeeld dan reeel natuurlijk, but still… Demonen in het hoofd zijn steeds moeilijk weg te werken. Dit alles zorgt wel dat het leven ergens even glazig lijkt. Alsof wat gebeurt niet echt is, alsof de wereld gewoon de ontsnapping wordt van hetgene dat moeilijk te ontsnappen valt. Of hoedat ik duidelijk kan overdramatiseren over iets wat duidelijk bij het leven hoort.

Vorige week kwam de doos eindelijk aan. De doos reisde de halve wereld rond, per boot, en deed er aldus zowat 2 maanden over om in het Belgenlandje aan te komen. Het openen was een beetje als een grote zeepbel openprikken. Spatten van vervlogen realiteit schoten in het rond. Alles was nog aanwezig, net zoals we het er hadden ingestoken, daar in Tokyo. Kleding en kousen, muziek en eetstokjes, souvenirs & talismans. Een zee van ervaringen en emoties in een vierkante meter gegoten. De confrontatie was tegelijk mooi en bitter. Maar zo gaat dat altijd ook wel I guess. Waarom doen we wat we doen?, wat is het nut van alles? Ontsnappen heeft men mij verteld, ontsnappen van de realiteit. Ik begin die wijsheid steeds meer te snappen.

Back to ベルギー

Terug, de cirkel rond. Urgh. Ondertussen alweer 2 weken terug in België na Japan. Een zware hit in the face op het werk leidde tot redelijke stressvolle weken van werk en meer werk. Was ook nodig, maar ach, een niet zo aangenaam begin van het werkjaar. Afgelopen weekend was er dan alweer even een vlucht van de realiteit. Een weekend England met de bloedverwant. Manchester & Liverpool. Eens wat anders dan London. Maar kijk, ook die vlucht is alweer afgelopen. Morgen maandag. Slap in the face. Back to reality. Even terug wennen aan het gewone leven. Even terug herinneren hoe het leven ook fijn kan zijn thuis, met wind, regen en afkortende dagen. Nog even en we zitte er weer in. Nog even.

Nostalgia’s soundtrack. It still hits me like a rock.

Het Oze dilemma 尾瀬国立公園

We tellen af. Weken die teveel zijn, dagen die nutteloos lijken. Nog even en we zijn weg. Maar voorlopig houden we ons nog even bezig met de planning af te werken en de nodige spullen bij elkaar te scharrelen.

Summertime

vDe zomer loopt weer op zijn einde. En wat een troosteloze zomer was het ook weer. Meer regen dan zonneschijn, meer werken dan vakantie. Aangezien dit jaar mijn vakantie opgespaard wordt tot oktober werd de zomer eentje van werken, en enkel ontspannen in het weekend en de avonden. Desondanks kende ook deze zomer zijn momenten van wereldvlucht. Ziehier, zoals in goede gewoonte, één fotoreeks over mijn zomer, allesinds de mooie momenten.

watashi wa nihongo ga hanasenai

Lost in translation. Om het maar even clichematig voor te stellen.

Afgelopen week was een vreemde week. Eentje waarvan ik wist dat hij komen ging, maar toch niet onder ogen wou komen. En bijgevolg deden we dat danook maar niet. Tot het allerlaatste bittere moment. Tot ontkenning niet langer mogelijk werd, en het besef me in een hulpeloze woedebui bijna tot vluchten bracht. Daar in de warme donkere onderbuik van Brussel. Want ziet u, deze week, donderdagmiddag om precies te zijn vertrok hij. Alleen. Zonder mij. Naar Tokyo. Helemaal zo geen drama hoor. Binnen een maand ga ook ik, helemaal alleen naar hem. Daar. Naar Tokyo. Maar tot dan zit ik hier, in Leuven. Wachtend tot die maand voorbij zal zijn. And urgh, ik weet het, ik blaas het op. En neen zo erg is het allemaal niet. Een ja een maand is snel om. En ach, weetge, het boeit ook allemaal niet zo wat u er over kwijt wil. Ik besef nu pas wat er gebeurt. Dat ik ruim een jaar de tijd heb gehad om dat alles reeds te plaatsen mogen we even vergeten. Want ach, u kent me. Ik besef het niet, morgen is morgen. Zien we dan wel weer. Geen tijd om bij stil te staan. Telkens opnieuw betrap ik me op de onmogelijkheid tot inleveningsvermogen in mijn eigen geest. Een traumatiserend gebrek, zo blijkt keer op keer. Ironisch anders ook wel weer.

Ah Nihon,

I think I’m turning Japanese.

the grasshopper

donderdagavond. Wat een avond. Nog snel even DNA extracties afwerken. Snel snel, we hebben afgesproken om te eten in het stad. Shit, ik ga te laat komen. Typisch ook wel weer. Iemand belt, de housemate. Of ik mee-eet? Nee, waarschijnlijk niet, heb in het stad afgesproken. Dat het regent? Ja kijk, hier in Heverlee nog niet. Ja donker, dat is het wel. In Brussel ook volgens de radio. Ja storm zeggen ze. Ja nee daar ga ik ook niet door hoor. Even doorwerken dan maar. Hup de centrifuge in, door de filters. Nog even pipetteren. Laatste keer, dan de vriezer in. Shit, geen licht meer. Zag ik nu net bliksem. En natuurlijk, hagel. Jezus en blij dat we binnen zitten. Radio. Onweer trekt nu naar het oosten. Shit, pukkelpop. Shit men broers. Shit the best friend. Fuck. Toch maar effe waarschuwen. Tuurlijk geen verbinding. Tuurlijk sms berichten komen niet aan. Ha, onweer is voorbij. Kut zo laat al. Mijn afspraak. Snel, de fiets op richting stad. Ah djeez, Heverlee, kunnen uw bomen hun takken niet bijhouden. Celestijnenlaan ondergelopen. Fuck, omgevallen boom. Kut dat water is dieper dan gedacht. Hoera verzopen schoen, echt nodig nu. Doorfietsen! Juist, lichten stuk aan de Naamse poort. Chaos. Snel door de laatste waterplas, voorbij de ondergelopen kelders. Wop het straat over. Natuurlijk oude vrouw. Who else. Ja wel ik had u niet gezien. Ja wel ik u wel, maar kon niet echt een kant op he. Of er iets scheelt? God ja, ik ben net over uw motorkap gevlogen? Ge zou het denken. Of ik uw adres wil. Ja doe maar misschien, maar snel dan, ik heb een afspraak. Of er echt niets scheelt? God ja, lichte shock misschien. En ja kijk, hier, een kleine blauwe plek. Meer zie ik zelf ook niet. Geluk gehad? Ja wel dat kan je wel zeggen. De fiets? Ja achterlicht is weg, spatbord verdraait, ketting eraf. Maar ja kijk hij rijdt wel. Waarom ik dan zo beef? Wel ik weet niet, misschien omdat ik net werd aangereden? Kleine gok maar hoor. Maar kijk, ziet u, ik ben te laat, ik moet er vandoor. Rijdt u vooral wat veiliger. Ja kijk, ik zal hetzelfde doen. Wachtende vriendin met de paraplu. Ja, ik ben te laat. Wild verhaal wel. Wel, kies maar waar we eten. Toch even horen naar de mensen op pukkelpop. Shit ja, netwerk ligt plat. Ja van voor het onweer al. Verbinding, mooi. Men broer aan de lijn. Ze zijn oke. Of daar iets gebeurd is? Ja wel tent ingestort, aantal podia onstabiel. Chaos. Fuck man. The best friend? Nee ik weet niet meer. Damn, adrenaline. Ja alweer. Chance. Zij is ook oke. Opluchting en ongeloof. Eten dan maar, even wat gaan drinken. Dan maar braaf naar huis. Even opzoeken, hoe zit het nu met pukkelpop? Ik heb immers een dagticket voor vrijdag. 2 tenten ingestort, paar bomen ontworteld. 2 doden, teveel gewonden. WTF, dit is niet echt? Het besef. Wat is leven. Hoe snel kan het over zijn. Wat is het om te missen. Ze hadden dood kunnen zijn. En wacht even. Werd ik nu net aangereden? Ik had dood kunnen zijn. Niet dan? We hebben geluk gehad. Zo noemt men dat dan. Ongrijpbaar. Maar heel voelbaar. Pukkelpop gaat door morgen, om 11 uur. Menen ze dit? Goed, opstaan dan maar. Ah nee wacht toch maar annuleren dan. Goed geen pukkelpop dan maar dit jaar…

Sommige dagen blijven beter bij dan andere…

Why you messing with my life